2. Radboud Oncologie Fonds
  3. Uitgezaaide prostaatkanker; doorbraken in behandeling door data
  4. Movember

Movember

Paul Span
from €2,000 (190%)

(English below)

Prostaatkanker is een van de meest voorkomende vormen van kanker bij mannen. Jaarlijks krijgen in Nederland ruim 13.000 mannen deze diagnose. De ziekte treft vooral mannen boven de 65, maar ook jongere mannen kunnen ermee te maken krijgen (helaas). Omdat ik nu zelf de andere kant van de medaille aan het zien ben, wilde ik dit jaar meedoen met dit initiatief.

Donaties gaan naar het onderzoek “Uitgezaaide prostaatkanker; doorbraken in behandeling door data” van dr. Niven Mehra in het Radboudumc. In dit onderzoek koppelt hij genetische gegevens van kankercellen aan medische informatie. Het doel is te ontdekken welke behandelingen voor iedere patiënt met uitgezaaide prostaatkanker het meest effectief zijn en de minste bijwerkingen geven.

Help jij mij mee?


Prostate cancer is one of the most common forms of cancer in men. Every year, more than 13,000 men in the Netherlands receive this diagnosis. The disease mainly affects men over 65, but unfortunately, younger men can also be affected. Because I’m now seeing the other side of the coin myself, I wanted to take part in this initiative this year.

Donations go to the research project “Metastatic prostate cancer: breakthroughs in treatment through data” by Dr. Niven Mehra at Radboud University Medical Center. In this study, he links genetic data from cancer cells to medical information. The goal is to discover which treatments are most effective and cause the fewest side effects for each patient with metastatic prostate cancer.

Will you help me?

Choose an amount
€10 Donate Dankjewel - Je wordt sponsor van het onderzoek naar prostaatkanker. Op deze pagina ontvang je nieuws en updates over de voortgang van het onderzoek. 615 donors €25 Donate Geweldig - Je wordt sponsor van het onderzoek naar prostaatkanker. Op deze pagina ontvang je nieuws en updates over de voortgang van het onderzoek. 362 donors €50 Donate Uitnodiging afscheerceremonie - Je ontvangt een persoonlijke uitnodiging voor 1 december, het officiële afscheermoment van alle deelnemers van ‘Snor je mee’. 77 donors €100 Donate Exclusieve snor sokken & uitnodiging - Je ontvangt de prachtige “limited edition” snorrensokken én een persoonlijke uitnodiging voor 1 december, het officiële afscheermoment van alle deelnemers van ‘Snor je mee’. 52 donors Other Amount Other  - I want to choose my own amount
View all

Week 6: Leuk Span, dat onderzoek van jou, maar waarom is er dan nog geen hypoxie-gerichte therapie?

 11-12-2025 | 11:32 [english below]Week 6: Leuk Span, dat onderzoek van jou, maar waarom is er dan nog geen hypoxie-gerichte therapie?De afgelopen weken heb ik veel verteld over ons onderzoek naar manieren om tumoren gevoeliger te maken voor radiotherapie. Daarbij kwam steeds één thema terug: hypoxie, het zuurstoftekort in tumoren dat -met dank aan een 9-jarig meisje- al meer dan honderd jaar bekend staat als een van de grootste obstakels voor effectieve bestraling.Je zou denken dat we met zoveel kennis inmiddels een standaardtherapie in het ziekenhuis zouden hebben om deze hypoxische cellen aan te pakken. Maar niets is minder waar. Waarom eigenlijk?Hypoxische cellen aanvallenEr zijn door de jaren heen talloze creatieve strategieën ontwikkeld om de meest zuurstofarme tumorcellen rechtstreeks te bestrijden. Een van de voor mij meest intrigerende opties is het gebruik van anaerobe bacteriën. Deze bacteriesoorten gedijen juist in de zuurstofarme omgeving van tumoren en kunnen zo dienen als selectieve ‘biologische wapens’ tegen hypoxische cellen.Daarnaast zijn er zogenaamde hypoxia-activated prodrugs ontwikkeld: medicijnen die pas actief (als een chemotherapie) worden wanneer ze een zuurstofarme cel binnendringen. Ze richten zich dus specifiek op de moeilijkst bereikbare cellen, zonder het gezonde weefsel daaromheen onnodig te beschadigen.Meer recent is er interesse in technieken zoals Oxygen-Enhanced (OE)-MRI, waarmee we de zuurstofverdeling in tumoren nauwkeurig kunnen meten door een MRI te maken. Dit opent de deur naar dose painting: bestraling waarbij de stralingsdosis per gebied wordt aangepast op basis van het lokale zuurstofgehalte. Meer zuurstof naar de tumor brengenEen andere strategie is juist het verhogen van de zuurstofvoorziening in de tumor. Door tijdens de bestraling carbogeen (95% zuurstof) te ademen werd de bestraling effectiever. Bijvoorbeeld patiënten met een hypoxische strottenhoofdtumor konden zo beter behandeld worden (zie foto).Minder zuurstof gebruikenDan is er nog een derde route: het remmen van processen in de tumor die veel zuurstof verbruiken. OXPHOS-remmers verminderen de zuurstofconsumptie in tumorcellen, waardoor er relatief meer zuurstof beschikbaar blijft voor de rest van het tumorweefsel – en dat maakt radiotherapie effectiever. Hier zijn wij nu erg actief mee bezig.Waarom ligt dit dan niet standaard in het ziekenhuis?De belangrijkste reden is verrassend simpel maar enorm belangrijk: slechte patiëntenselectie in grote klinische trials. Fase-3-studies includeerden vaak alle patiënten met een bepaald tumortype, zonder te testen of hun tumoren daadwerkelijk hypoxisch waren. Het gevolg? De hypoxie-gerichte therapieën leken weinig effect te hebben, simpelweg omdat een groot deel van de behandelde tumoren niet hypoxisch (genoeg) waren. Daardoor ontbreekt tot vandaag overtuigend statistisch bewijs om brede klinische implementatie te rechtvaardigen. Een uitzondering vormt Denemarken, waar nimorazole al wél wordt gebruikt – maar alleen bij patiënten die met een hypoxie-biomarker als hypoxisch worden geïdentificeerd. Jammer genoeg is deze biomarker te ingewikkeld gebleken om in andere landen in Europa te gebruiken.Maar: patientenselectie is dus cruciaal, precies zoals ook bij het project van dr Niven Mehra gebeurt. De mogelijkheid om hypoxie te meten in een tumor met bijvoorbeeld OE-MRI of in biopten met qPCR of chips (naar analogie van GARD) MOET gebruikt gaan worden om de vele bestaande opties van hypoxie-gerichte (radio)therapie in de kliniek te krijgen. Dit is iets waar ik de komende jaren actief aan zal blijven werken.Nog maar 4x bestralen te gaan!  Week 6: Nice story, Span, that research of yours — but why isn’t there a hypoxia-targeted therapy yet? Over the past few weeks I’ve talked a lot about our research into ways to make tumors more sensitive to radiotherapy. One theme kept coming back: hypoxia — the lack of oxygen in tumors, known for more than a hundred years (thanks to a 9-year-old girl) as one of the biggest barriers to effective radiation treatment. You’d think that with all that knowledge, we would by now have a standard therapy in hospitals to tackle these hypoxic cells. But nothing could be further from the truth. Why is that? Attacking hypoxic cellsOver the years, countless creative strategies have been developed to target the most oxygen-poor tumor cells directly. One of the most intriguing options, in my opinion, is the use of anaerobic bacteria. These bacterial species actually thrive in the low-oxygen environment of tumors and can therefore serve as selective “biological weapons” against hypoxic cells.In addition, so-called hypoxia-activated prodrugs have been developed: medications that only become active (as a form of chemotherapy) once they enter an oxygen-poor cell. They specifically target the hardest-to-reach cells without unnecessarily damaging the healthy tissue around them.More recently, there has been interest in techniques such as Oxygen-Enhanced (OE) MRI, which allows us to precisely measure oxygen distribution in tumors by taking an MRI scan. This opens the door to dose painting: radiation treatment in which the dose is adjusted per region based on local oxygen levels.Bringing more oxygen to the tumor Another strategy is to increase the tumor’s oxygen supply. For example, breathing carbogen (95% oxygen) during radiation has been shown to make the treatment more effective. Patients with hypoxic laryngeal tumors, for instance, could be treated more successfully this way (see photo). Using less oxygenThen there is a third route: inhibiting processes in the tumor that consume a lot of oxygen. OXPHOS inhibitors reduce oxygen consumption in tumor cells, leaving relatively more oxygen available for the rest of the tumor tissue — which increases the effectiveness of radiotherapy. This is an area we are currently very active in. So why isn’t this standard in hospitals?The main reason is surprisingly simple but extremely important: poor patient selection in major clinical trials. Phase-3 studies often included all patients with a certain tumor type, without checking whether their tumors were actually hypoxic.The result? Hypoxia-targeted therapies appeared to have little effect simply because many of the treated tumors were not sufficiently hypoxic. As a result, we still lack convincing statistical evidence to justify broad clinical implementation.There is one exception: Denmark, where nimorazole is used — but only in patients identified as hypoxic using a hypoxia biomarker. Unfortunately, this biomarker has proven too complex to implement in other European countries. But patient selection is crucial — exactly as in the project led by Dr. Niven Mehra. The ability to measure hypoxia in a tumor using, for example, OE-MRI or biopsies analyzed with qPCR or chips (similar to GARD) must be used to finally bring the many existing options for hypoxia-targeted (radio)therapy into the clinic. This is something I will continue actively working on in the coming years.Only 4 radiation sessions to go!
Read more